Coördinaten 941

Geüpload 7 juni 2018

Uitgevoerd juni 2018

-
-
677 m
516 m
0
7,6
15
30,23 km

12 maal bekeken, 1 maal gedownload

nabij Frainou, Wallonia (Belgique)

Bartox Fraineu-Poleur-Herbofaye-Fagne Wallonne-Ghaster-Bayehon-Setay
Laarzen of goede wandelschoenen zijn een must op dit stuk van de GR56. De beloning is een prachtig stuk wandeling in en door de Hoge Venen.

Auteur: 138833
Meer informatie
Hoge Venen - Baraque Michel

Auteur: Zeppos
Meer informatie
Mont Rigi is een heuvel met een hoogte van 680 meter in de Belgische Hoge Venen gelegen tussen Signal de Botrange en Baraque Michel . Mont Rigi ligt qua hoogte tussen beide heuvels in aan de N68 op het grondgebied van Waimes.

Auteur: Wikipedia
Meer informatie
De Fagne de la Poleûr ligt in de Oost-Belgische gemeenten Weismes en Malmedy. De Polleur-Venn (La Fagne de la Poleûr) is sinds 1924 een wetenschappelijk station van de universiteit van Luik. Met zijn 54 ha toont het Polleur-Venn de grote verscheidenheid van de Hoge Venen.

Auteur: Dromos
Meer informatie
Voor restaurant Baraque Michel sla je hier LA. Meer info: hotel-restaurant Baraque Michel, Baraque Michel 36, B- 4845 Jalhay. Dagelijks geopend, www.baraquemichel.de.

Auteur: Natuurmagazine Roots
Meer informatie
Het Kruis der Verloofden staat op minder dan 2 kilometer afstand van de Baraque Michel. Op de achtergrond zie je de grenspaal 151. Het kruis vertelt het dramatische verhaal van twee jonge mensen die verdwaalden in een sneeuwstorm in het veen.
Het was de tijd van de Frans-Duitse oorlog. Op 18 januari 1871 werd in Versailles de Duitse koning tot keizer gekroond.
Het verhaal gaat over Marie Solheid, dienstmeisje in de hoeve Niezette in het schilderachtige Haloux, nabij Limburg. Ze was geboren op 10 oktober 1846 in Xhoffraix. En ook over Francois Reiff, arbeider aan de Gileppe- stuwdam, geboren in 1829 in Bastogne. Francois woonde in een barak vlakbij zijn werkplek in Béthane. Ze hadden elkaar leren kennen op de kermis in Jalhay en waren al snel verliefd. Ze verloofden zich en besloten te gaan trouwen. Op de winterse zaterdag 21 januari 1871 gingen Marie en haar verloofde Francois naar Xhoffraix waar Marie oorspronkelijk vandaan kwam. Ze moesten er de benodigde documenten voor hun voorgenomen huwelijk ophalen. Ze begonnen rond 9 uur in de ochtend aan hun 20 kilometer lange voettocht. Ze hadden ook de trein via Pepinster naar Francochamps vertrok kunnen nemen en van daaruit per postkoets verder kunnen reizen naar Malmedy. Deze zou hier om 15.30 uur zijn aangekomen en vandaar uit hadden ze via een gemakkelijke wandeling na twee uur Xhoffraix kunnen bereiken. Maar, jong en verliefd als ze waren, kozen ze ervoor te voet te gaan. Onderweg pauzeerden ze in café Mixhe in Jalhay, alvorens te beginnen aan de 12 kilometer lange tocht door de hen toch redelijk bekende venen. De waard en Marie´s broer, die ook in het cafe werkte, probeerden hen nog van hun voornemen te voet te gaan te weerhouden. Maar tevergeefs. Marie zei dat ze als echt meisje uit het veen deze situatie wel meester zou worden. Rond het middaguur verlieten ze Jalhay. Overvallen door een sneeuwstorm en mist verdwaalden ze en Francois moest de uitgeputte Marie achterlaten in de buurt van grenssteen 151 van de Belgisch- Pruisische grens. Op haar jurk droeg Marie een met potlood geschreven briefje waarop stond "Marie vient de mourir et moi je vais le faire". Dit betekent: Marie is net gestorven en ik zal het ook zo doen. Hij ging nog op zoek naar hulp maar haalde het ook niet. De Maries broer begon vanuit Jalhay al op 23 januari met zoekpogingen naar het tweetal, omdat Marie nog niet terug was gekomen. Haar ouders maakten zich in eerste instantie minder zorgen, omdat ze wel van de komst van het stel wisten, maar dachten dat ze vanwege het slechte weer niet zouden komen. Pas door een brief die hen op 25 januari bereikten werden ook zij gealarmeerd. Net op deze dag begon in de Hoge Venen een strenge vorstperiode die gepaard ging met sneeuwval die de lichamen van Francois en Marie bedekte. De zoekpogingen die in de daarop volgende weken werden ondernomen, bleven door de dikke sneeuwlaag, vruchteloos. Zijn lichaam werd begin maart, na het smelten van de eerste sneeuw in het veengebied Bioletes in de buurt van Solwaster teruggevonden. In de Vervierse krant "Le Nouvelliste" stond op 16 maart 1871 te lezen: "Afgelopen maandag, tegen 5 uur ´s avonds, is in de Hoge Venen op ongeveer een mijl van Solwaster, gemeente Sart, het lijk van een onbekende gevonden. De beschrijving luidt: lengte ongeveer 1,60 m, rond gesticht, hoog voorhoofd, grijze ogen, gemiddeld grote neus, kleine mond, ronde kin, blonde haren en blonde snor. Hij droeg een linnen jas, een vlakke viltmuts en een zwarte satijnen broek. Verder droeg hij een hemd uit fijn linnen, een onderjas uit wit-blauw gestreepte katoen en bijna nieuwe, dunne schoenen met veters. Hij droeg een geldbedrag van 24 Franc in verschillende Belgische munten mee. De dood is het gevolg van bevriezing welke waarschijnlijk door oververmoeidheid en uitputting is veroorzaakt. Er zijn geen sporen van geweld gevonden. Waarschijnlijk is het moment van overlijden meer dan zes weken geleden".
Reeds de volgende dag stond in dezelfde krant: "Twee maanden geleden, aan de vooravond van zijn huwelijk, is de jongeman met zijn verloofde weggegaan om de benodigde documenten voor het huwelijk te verkrijgen. Vanaf dit ogenblik heeft men geen van beiden meer gezien. Men zegt dat zij uit Pruissen afkomstig is. De justitie is druk doende deze geheimzinnige gebeurtenis op te lossen".
Een week later, op 22 maart 1871 vond een Pruisische grenswacht bij de grenscontrole, waarschijnlijk de eerste keer na het smelten van de sneeuw, het lichaam van Marie aan de voet van grenssteen 151. Deze plek, Sart Lerho, ligt op ongeveer twee kilometer van de plek waar men Francois had gevonden. Op haar jurk vond men de door Francois geschreven brief. Op de volgende dag werd ze door pastoor Joseph Heinen in Xhoffraix ten grave gedragen.
Op de plek waar Marie werd gevonden staat nu een kruis. Het eerste kruis werd in de zomer van 1871 door Maries vader opgeicht aan de oude weg naar Xhoffraix waar Marie flauwgevallen was. Deze weg werd in die tijd (tot 1877 in ieder geval) nog veel gebruikt. Dus niet nabij grenssteen 151, want langs de grenslijn liep destijds nog geen echte weg. Boeren richten ook een kruis op op de plek waar Francois was gevonden. Dit kruis verviel al snel, evenals het kruis dat Maries vader had opgesteld. Om beide kruisen te vervangen werd in 1893 vlakbij grenspaal 151 een nieuw kruis opgericht, dat ook het jaartal 1893 droeg. Dit leidde al snel tot verwarring en veel mensen dachten dat de gebeurtenissen in dat jaar hadden plaatsgevonden. In 1906 werd het kruis vervangen en kwam in 1931 in het museum van Verviers te staan. Een nieuw kruis werd daarop in 1931 geplaatst door de Touring Club. Tegenwoordig staat er echter weer een nieuw kruis.
Nog enkele overwegingen over de dood van de twee verloofden:
Francois, niet afkomstig uit de venen, was dus blijkbaar gekleed in zijn zondagse kleding, helemaal niet geschikt voor het Hoge Veen in dit jaargetijde. Hij had geen stevige schoenen, geen halsdoek, geen handschoenen. Ook staat er niets te lezen van een extra voorraad voedsel of een tas waarin ze deze zouden hebben kunnen meegenomen en die bij een dergelijke zware tocht toch dringend noodzakelijk was. Marie, die de venen veel beter moest kennen, is waarschijnlijk niet meteen gestorven, maar eerst flauwgevallen. Omdat Francois de venen helemaal niet kende, maar wel van mening was dat hij zijn verloofde moest redden, dwaalde rond en hoopte hulp te vinden.Hij poogde de weg die ze hadden afgelegd terug te gaan. Hij verdwaalde echter in de hem onbekende woesternij en kwam om het leven.
Marie is waarschijnlijk weer bijgekomen na haar flauwvallen en heeft nog geprobeerd om de 1800 meter verderop gelegen Baraque Michel te bereiken. Ze zag de grenspaal met het nummer 151 staan en wist dat ze op weg naar de herberg daarlangs moest lopen. Door de diepe sneeuw strompelde ze ernaartoe, maar werd door de kou en uitputting toen zo getroffen dat ze niet meer verder kon. Ze kon nog de kracht opbrengen haar onderrok uit te trekken en deze als een markering in een struik te hangen. Daarna ging ze tegen de grenspaal zitten met haar gezicht uit de wind. Daar viel ze in slaap om niet meer te ontwaken.

Auteur: Willem Vandenameele
Meer informatie
La Vecquée (naam afgeleid van het 'de weg van de bsschop') is een oude Gallische weg die een Romeinse weg is geworden. Hij passeert op het grondgebied van de Ardeense gemeente Stoumont, in het zuidoosten van de provincie Luik, en bereikt vervolgens Baraque Michel, een van de hoogste plaatsen van de Haute-Ardenne, en neemt de heuvelrug tussen Hoëgne en Statte nabij Hockai.
In de Middeleeuwen werd deze belangrijke weg, die samen ging met een andere (de Via Mansuerisca) bij Baraque Michel, gebruikt door de prinsen-bisschoppen die naar de abdijen van Stavelot en Malmedy gingen. In de buurt van Baraque Michel lag onder het Ancien Regime, de grens tussen de staten van de hoofdautoriteiten van Luik, Limburg, Luxemburg, Stavelot-Malmedy en Juliers. De Vecquée bestaat ook tussen het Koninkrijk der Nederlanden, België en Pruisen tussen 1815 en 1920, dat wil zeggen tot het Verdrag van Versailles.
La Vecquée begint in Luik en loopt door Chênée, Beaufays en Deigné tot Hautregard onder de naam Luik. Dan komt hij langs Ver Buisson en verandert van richting op het kruispunt van Wathy of Wathire. Deze oude Gallische weg, de "Vecquée", werd Romeinse Steenweg toen de Romeinen Galliërs in 57 voor Christus Galliërs veroverden. Op de heuvels van Monthouet bouwden ze een versterkt kamp om de vallei van de Amblève te bewaken. Ze noemden het kamp "Pansia" of "Panssîre". Op het plateau van Baraque Michel sluit la Vecquée zich aan bij de Via Mansuerisca, die voorkomt in een document uit 670: Childeric II, koning van Austrasië uit 662-675, dat de grenzen van de abdij officieel bekrachtigt die Sigebert III, koning van Austrasia uit 634-656, in 650 verkocht aan Saint-Remacle en zijn monniken.Vanaf dit plateau verdeelt de Vecquée twee waterbekkens: ten noorden richting de Wezer en zijn zijrivieren (Gileppe, Hoëgne en Wayai) en ten zuiden richting Amblève en zijn zijrivieren (Warche en Roannay).
Bij het dooorkruisen van Stoumont van de wielerwedstrijd Luik-Bastenaken-Luik wordt de beklimming van de Route de Spa "La Vecquée" genoemd. Voor fietsers: In deze regio telt de beklimming vanaf de brug van Targnon (157m) tot aan Grand Sart (517m), zijnde een stijging van 330m, 6,2km lang en met een gemiddelde stijgingspercentage van 5,3%.
De Vecqée bevindt zich op een hoog plateau op iets meer dan 500 meter hoogte. Het wordt begrensd door een vegetatie die bestaat uit veenmoerassen, vergelijkbaar met die in de Hoge Venen. Er zijn ook bosbessen, cranberry's en veenbessen te vinden.

Auteur: Willem Vandenameele
Meer informatie
Helling in Jalhay, de langste van België.

Lengte: 13500 m
Hoogteverschil: 449 m
Gem. percentage: 3.3 %
Max. percentage: 13 %

Auteur: Peloton
Meer informatie
De Baraque Michel ligt 675 m boven de zeespiegel en dankt zijn naam aan de Rijnlandse vluchteling Michel Schmitz, die in 1808 op die plek een armzalige hut bouwde, die later uitgroeide tot de eerste hoogveenherberg. Die is tegenwoordig een vrij groot complex, dat zowel hotel-restaurant als café is. Op de Baraque Michel bevindt zich ook de belangrijkste toegang tot het natuurreservaat Hoge Venen, waarvan grote delen, vooral de Grande Fange, Les Potales en Les Wéz, zich in de onmiddellijke omgeving uitstrekken. Een groot deel van het natuurreservaat is slechts toegankelijk onder begeleiding van een bevoegde gids (aan te vragen in het Natuurparkcentrum Botrange, zie: Vooraf - Informatie). Maar een groot aantal niet-verboden wegen loopt ofwel langs ofwel door prachtige veengebieden, die een kennismaking waard zijn.


Auteur: Lannoo
Meer informatie
De Hoge Venen (Duits: Hohes Venn; Frans: Hautes Fagnes) vormen als onderdeel van grotendeels de Ardennen en voor een kleiner deel van de Eifel, een hoogvlakte en natuurreservaat in de provincie Luik (Wallonië) in oostelijk België, plus een stukje aangrenzend Duitsland. Het gebied ligt in het Natuurpark Hoge Venen-Eifel en is ongeveer 4500 ha. groot. Zoals de naam al zegt, bestaat een groot deel van de regio uit hoogveen-afzettingen. Een deel hiervan is nog actief, wat wil zeggen dat er nog steeds veenvorming optreedt.



De Hoge Venen worden begrensd door Eupen in het noorden, Monschau in het oosten, Malmedy in het zuiden en Spa in het westen. Het Belgische, grootste deel ligt in de Oostkantons (de Duitstalige Gemeenschap plus de gemeenten Weismes en Malmedy) die tot 1919 bij Duitsland hoorden. Met toppen tot net onder de 700 meter is het het hoogst gelegen gebied van België, waaronder ook het hoogste punt van het land, het Signaal van Botrange (694 meter TAW, 692 meter boven NAP). Ook ontspringen de riviertjes Roer, Vesdre (Duits: Weser), Gileppe en Helle (Duits: Hill) in de Hoge Venen.



Het gebied kenmerkt zich door veel neerslag, gemiddeld 1500 tot 1700 mm per jaar. Door een aantal stuwmeren in het gebied wordt dit water gebruikt als drinkwater en voor stroomopwekking. Het landschap bestaat uit hoogveengebieden, heideterreinen, schrale graslanden, weiden en veel bossen. In en om de verspreid liggende dorpjes zijn karakteristieke boerderijen te vinden. Sommige huizen en boerderijen zijn omgeven door karakteristieke metershoge beukenhagen, die bescherming bieden tegen wind en regen. Voorbeelden hiervan zijn te vinden in onder meer Sourbrodt (België) en Kalterherberg (Duitsland).



Door het gebied loopt ook de Vennbahn, een inmiddels gesloten spoorlijn op de grens van België en Duitsland die vroeger Aken met het Groothertogdom Luxemburg verbond.

Auteur: Tux
Meer informatie
De Baraque Michel (Duits : Michelshütte) is de naam van een herberg en de omliggende hoogveenvlakte in de Belgische Ardennen en ligt op een hoogte van 674 meter boven TAW.

Auteur: haroldslegers
Meer informatie
Hogen Venen - Baraque Michel

Auteur: Zeppos
Meer informatie
Keuken: Streekgebonden, Brasserie, Franse
Accommodaties: Parking, Honden toegelaten, Kinderspeelruimte, Faciliteiten voor mindervaliden, Terras, Tuin, Speeltuin, Kindermenu's
Atmosfeer: Authentiek kader
Groepscapaciteit: 200
Budget: - 25 Euro
Betalingswijze: American Express, Diners Club, Master Card, Visa
Sluitingsdagen: Open 7/7
Adres: Rue de Botrange 135, 4950 WEISMES

Auteur: Resto.be
Meer informatie
Wanneer we zeggen "modderig" bedoelen we ook modderig. De venen zijn hier niet ver weg en de ondergrond is soms zeer verraderlijk.

Auteur: Stijn Staessens
Meer informatie
Hoge Venen te Longfaye

Auteur: Eddy&Rita
Meer informatie
Het dak van België. Zuivere lucht, een verademing. Nog deels ruwe natuur, hoewel veroorzaakt en in stand gehouden door de mens.

Auteur: 138833
Meer informatie

Commentaar