Coördinaten 244

Geüpload 9 september 2018

-
-
48 m
20 m
0
1,3
2,5
5,0 km

141 maal bekeken, 10 maal gedownload

nabij Diest, Flanders (Belgique)

|
Origineel weergeven
Mooie wandeling in het historische centrum van Diest.


Om het startpunt te bereiken, gaat u naar Diest, Omer Vanaudenhovelaan (nabij Pesthuizenstraat) en parkeert u op de gratis parkeerplaats voor het sportstadion. Het is ook de parkeerplaats van Provinciaal Domein De Maan.
We kunnen naar zijn basis klimmen, maar niet meer. Het is het symbool van het provinciale park naast de deur.
Mooi! De natuur neemt zijn rechten terug. Deze kerk werd gebouwd in de 13e en 14e eeuw in gotische stijl. Tijdens de godsdienstoorlogen van de zestiende eeuw werd de kerk van St. John verbrand en bijna volledig verwoest. Alleen het koor zou nog enige tijd gebruikt worden, totdat het dak om de beurt instortte. Momenteel zijn er slechts een paar muren van de oude kerk.
Rustig park, half wild. Loop vrijuit en keer terug naar de hoofdingang. Het was nodig voor de heren van Diest, die in de middeleeuwen de stad en de omgeving bestuurden, een strategische plaats om hun citadel seigneuriale te installeren. Hun keuze viel op De Warande, sinds de naam "Burchtheuvel" (of "heuvel van de citadel"). Na de Franse Revolutie ging het landgoed over in particuliere handen. De laatste eigenaar gaf het in 1939 aan de stad Diest en benadrukte zijn bereidheid om het open te stellen voor alle inwoners.
Voor fans, op dit knooppunt, loop je naar links in de winkels van de winkelstraat.
Dit huis werd gebouwd in 1518. Dit is waar Jean Berchmans, een heilige uit Diest, werd geboren op 13 maart 1599. De huidige witte stenen gevel dateert uit 1850. Een standbeeld van Jean Berchmans is geïnstalleerd in de kerk. nis die de deur overwint in 1872. De klokkentoren in witte steen en zijn klok (1932) sublimeren de gevel. De volgende inscriptie siert de gehele breedte van de gevel: "Stille woon waar weleer Joannes Berchmans zijne Heilige aanleg sleet" (rustig huis waar St. John Berchmans zijn jeugd doorbracht). Het huis werd in de 19e eeuw omgevormd tot een kapel. Alle belangrijke data in het leven van Saint John Berchmans zijn geïllustreerd. In 1981 werd op de begane grond, achter de trap, een 'meditatiekamer' ingericht. Ze nodigt uit tot gebed en meditatie. Jean Berchmans werd heilig verklaard in 1888. Hij is de beschermheilige van studenten. Jean Berchmans heeft met intensiteit en passie zijn religieuze roeping en zijn relaties met anderen geleefd. Populaire devotie leidde tot zijn zaligverklaring in 1865 en zijn heiligverklaring in 1888 door Leo XIII1. Zijn lichaam bevindt zich in een barokke sarcofaag onder het altaar van het linker transept van de kerk van St. Ignatius in Rome.
Op het nummer 14 het huis De Roskam en er tegenover op nummer 17 de Schoone Lieve Vrauwe. De Roskam : Cette maison d’angle qui date de la fin du Moyen Âge présente un rez-de-chaussée en brique, construit sur un socle de grès ferrugineux brun. Les étages supérieurs sont en bois recouvert d’argile, dans la pure tradition des constructions à colombages. Un splendide arc en plein cintre baroque en grès, qui date de 1708, surmonte la porte. Schoone Lieve Vrauwe :Dit burgerhuis aan de Allerheiligenberg in Diest dateert volgens een bouwopschrift uit 1772. In een nis boven de voordeur bevindt zich een Madonna met Kind, met eronder de inscriptie 'In de Schoone Lieve Vrauwe'. In 2003 werd het pand beschermd als monument.
Het is al een kapel van Allerheiligen in 1307. Het behoort toe aan de schutters van de gilde van St. George. Het zal worden vernietigd en twee keer herbouwd, vooral na de plundering van de Gueux in 1578, gekenmerkt door de verdwijning van het altaar en de glas-in-loodramen diestois Fongaerts. In 1854 moet de kapel wijken voor de citadel. Het is onmiddellijk herbouwd in een neoklassieke stijl op de flanken van de Kluisberg uit die tijd (de huidige Allerheiligenberg). De metselwerksteen dateert uit 1658 en doet denken aan de oude barokke kapel, net als de houten volksbeeldhouwwerken die aan de binnenkant zijn gekroond. Bedevaart In de jaren vijftig valt de kapel in verval door een niet-gerepareerd lek in het dak. De verbouwing begon in 2000, toen het All Saints-comité werd geboren, waarmee een eeuwenoude traditie nieuw leven werd ingeblazen: de pelgrimstocht van Allerheiligen. Op 31 oktober lopen de deelnemers kriskras door de straten. De processie eindigt met een eucharistieviering in de kapel. De bedevaart van All Saints begint op 1 november. Pelgrims uit het hele land komen om een bepaalde heilige in de kapel te bidden. De keuze ontbreekt niet: de kapel herbergt in feite meer dan 160 standbeelden van heiligen uit de hele wereld. Ex-voto-pelgrims brengen vaak ex-voto's. Dit zijn kleine wassen beelden die een symbolische waarde hebben en als een offer dienen. Een pelgrim die is komen bidden om zich te ontdoen van een hardnekkige hoofdpijn, bijvoorbeeld, brengt een beeldje in de vorm van een hoofd. Hij kan er ook ter plekke een kopen. Diest is een van de weinige plaatsen waar het gebruik en de aankoop van ex-voto's nog steeds relevant zijn.
Het Stadhuis, gebouwd in de 18de eeuw en steunt op een gotische onderbouw, waarin het “Stadsmuseum Hofstadt” is ondergebracht. Hier kun je terugkijken op allerhande aspecten van het Diesterse verleden, van kunst tot volkskunde.
Bezoek het binnenland! In overeenstemming met de traditie werd de eerste Saint-Sulpice-kerk in de 17e eeuw gesticht door Saint Remacle. Deze plaats van gebed was duidelijk van hout gemaakt en stond op de plaats van de huidige kerk. Een romaanse kerk zal later op deze plek worden gebouwd. In 1312 besloten de fabrieksadviseurs om het te vervangen door een nieuwe, grotere kerk. Verondersteld om de groeiende kracht van Diest te weerspiegelen, moet het worden gebouwd in een nieuwe stijl: Gothic. Omdat de gotiek in die tijd nog in de kinderschoenen staat, worden Franse architecten te hulp geroepen. De Franse bouwmeester Pierre de Savoye verbeeldt het concept. Veel elementen van de structuur doen denken aan Franse gotische kathedralen, waaronder de zware steunberen waarop steunberen de hoge zijwanden ondersteunen. Het schilderij duurt meer dan twee eeuwen. Wist je dat het koor het graf van prins Philipe-Guillaume van Orange-Nassau, de oudste zoon van Guillaume le Taciturne, huisvestte? Architecten De kerk wordt geleidelijk vergroot, te beginnen met het koor. De werken vorderen een armada van architecten, waaronder Hendrik van Tienen (aan wie we de prachtige zuidgevel verschuldigd zijn), Sulpitius van Vorst (de toekomstige eigenaar van de Sint-Pieterskerk in Leuven) en Mattheus de Layens (eigenaar van het Leuvense stadhuis). "Mosterdpot" Het lange basiliekgebouw omvat, in het transept, een barok torentje dat de beiaard herbergt. De combinatie van roestkleurig ijzerhoudend zandsteen en de Franse witte steen van de klokkentoren geeft de kerk een speciaal cachet. In Lier wordt de lantaarntoren de bijnaam "pepermolen" (peperbus), Lokeren "zoute shaker" (zoutvat) en Diest de "mosterdpot" (mosterdpot) genoemd. Hier zijn de inwoners van Diest hun bijnaam "Mosterdschijters" verschuldigd.
Park Cerckel en brouwerijenDiest had vele brouwerijen die allen gelegen waren langs de Demer. Die brouwerijen stonden in het centrum want de Demer stroomde tot de vorige eeuw dwars door de stad. Getuige van een van die brouwerijen is de poort met daarboven ‘Brouwery Cerckel’. Naast dit gebouw zie je een prachtige toegangspoort tot een park. Daar was vroeger het Minderbroedersklooster gelegen. De 18deeeuwse poort is wellicht het enige overblijfsel. Dit park is vrij toegankelijk.
Deze watermolen is een van de vele werken gebouwd door de prinsen van Oranje-Nassau. Het werd gebouwd in de plaats van een oude molen en werd voltooid in 1553. Dit kruisvormige gebouw heeft de typische Vlaamse renaissancestijl. De redwood gevels gebruiken rode bakstenen en witte zandsteen. De molen liep tot 1946.
Toch wel een bizarre naam, maar ‘Loterbol’ is een spotnaam die de Diestenaars kregen van hun concurrenten uit Mechelen. Een loterbol is een bol die niet vast zit. De brouwerijkan bezocht worden elke eerste zaterdag van de maand, vanaf 16u., behalve in augustus en september.
De huisnummers 72 en 74 zijn historische gebouwen. Het mooist zit in de top van het dak. Het nr. 72 is de ‘Drie Kronen’ en je ziet werkelijk ook drie kronen afgebeeld op het fronton. Dit was een brouwerij die dezelfde naam droeg. Ook het nr. 74, ‘In den Palmboom’, was een brouwerij en heeft een mooi fronton. Met die twee gebouwen recht voor je ga je naar rechts. Bij het kruispunt ga je even naar rechts en onmiddellijk naar links richting Begijnhof.
De Notre Dame-kerk in primitieve gotische stijl is het oudste bewaard gebleven monument van Diest. De site was vroeger de kapel van de adellijke familie van de heren van Diest. Deze bestuurden de stad en zijn omgeving vanaf het kasteel dat werd opgetrokken in De Warande, die sindsdien de Burchtheuvel is genoemd. Om meer mensen naar het feest te laten gaan, werd in 1253 een kerk opgericht. Deze werd ingewijd in 1288. Iconoclastische furie In 1580, tijdens de Beeldenstichting, leed de kerk zware schade. De fabrieksadviseurs weigeren een soort losgeld te betalen aan de Geuzen, die vervolgens het hele metaal van de kerk plunderen. Ze vernietigen de meeste altaren en kunstwerken. En tot overmaat van ramp stort de toren in, waardoor het dak en de kapel van het schip naar beneden vallen. Alleen de structuur van de toren, het transept en het koor blijven staan. Restauraties Rond 1600 is de schade hersteld. De torenspits van de klokkentoren, fragiel, wordt vervangen door de huidige klokkentoren, veel te klein voor de zware fundamenten. Acht jaar later vindt de klok - verborgen tijdens de iconoclastische Fury - zijn plaats in het belfort. De nieuwe bel komt uit Mechelen. Even later wordt ook het kruis van triomf bij de ingang van het koor hersteld en worden nieuwe glas-in-loodramen geplaatst. In 1777 werd het gotische portaal vervangen door een barok portaal in midden. In 1830 stortte een deel van de boogboogkluis in elkaar. Verschillende glas-in-loodramen en de preekstoel van 1641 zijn beschadigd. Bij gebrek aan middelen zijn we van plan de kerk naar de natuur te verlaten. Het is eindelijk gerestaureerd tussen 1898 en 1899 volgens de plannen van de architect Langerock. De laatste wil een westtoren van 65 m oprichten, maar het project valt ook wegens gebrek aan geld naar het water. Binnenin kun je het doopvont in koper bewonderen, de neo-gotische preekstoel, de Grot van Lourdes en een Madonna van Fatima in koper (Kamiel Colruyt, 1946). Beilaer In de Middeleeuwen is de kerk erg populair bij pelgrims. Ze komen van heinde en verre om het beeld van OLVrouw van Beilaer te aanbidden. De congregatie van Onze Lieve Vrouw van Zeven Smarten werd in de vijftiende eeuw in de kerk geboren.
Het begijnhof van Diest is een van de dertien [AG1] Vlaamse begijnhoven die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. Het werd in 1253 gesticht door Arnold IV (heer van Diest) en onderdrukt in 1796 door het Franse regime. Net als in andere steden werd het Begijnhof gebouwd op marginale en goedkope grond, buiten het centrum, in dit geval het moerasgebied dat grenst aan de Begijnenbeek. Toegangsdeur Bezoekers passeren door de deuropening van het Rubens-tijdperk, daterend uit 1671, worden onmiddellijk ondergedompeld in de sfeer van sereniteit en isolatie van het leven van de Begijnen in de middeleeuwen. De barokke gewelfde deur is versierd met twee kolommen. De bovenste nis herbergt een beeld van de Maagd Maria, omringd door bloemenslingers en engeltjes. Een uittreksel uit het Oude Testament nodigt u uit om deze besloten binnenplaats binnen te gaan: "Comt in mynen Hof, Myn suster Bruyt" (komt mijn domein binnen, mijn beloofde zuster). Begijnhofkerk De Sint-Catharinakerk is een typische begijnhofkerk uit de 14e eeuw. Opgericht met relatief bescheiden middelen, gebruikt het typische ijzerhoudende zandsteen. Een kleine lantaarntoren steekt de gotische kerk over. De kerk is opgedragen aan St. Catherine, wiens hulp werd gevraagd voor brandwonden en huidproblemen. In de buurt van het hoofdaltaar, kunt u 'De aanbidding der herders' bewonderen, geschilderd door François Francken de jonge. De preekstoel, daterend uit de zeventiende eeuw, en het prachtig versierde koor zijn gesigneerd door de hand van Jan Mason, geboren in Diest. De sierlijsten die het houten gewelf van het koor versieren, evenals het transept en het middenschip dateren uit de 18e eeuw. Een stad in de stad Het Begijnhof was een echte stad in de stad. Oorspronkelijk bestond het uit een mengelmoes van gebouwen en adobe-huizen, gegroepeerd rond de kerk en langs een paar straten. In de 16e eeuw probeerde dominee Nicolaas van Essche enige orde te vestigen. Hij bouwde een pastorie voor de deur, bouwde een muur langs de Vestenstraat en schoot verschillende huizen neer die in puin vervielen. Transformatie De diepe transformatie van het Begijnhof begon in het begin van de 17e eeuw. Eerst en vooral was het noodzakelijk veiliger stenen huizen te bouwen. Het aantal begijnen nam ook toe tot 1674. Met de novicen, de kinderen die er woonden en het bedienend personeel bereikte het Begijnhof snel 600 inwoners. De meeste van de 90 huizen en kloosters dateren uit de 17e en 18e eeuw. Sommigen huisvesten nu kunstenaarsstudio's. Let op de talloze deurkozijnen en barokke nissen, die doen denken aan de imposante voordeur. Klooster Nieuwe huizen werden meestal gebouwd voor alleenstaande begijnen. Ze spraken alleen tijdelijke geloften uit en hadden het recht om eigendom te bezitten. De armste begijnen die niet konden betalen om hun eigen huis te hebben, huurden een kamer. Verschillende arme begijntjes leefden toen samen in kloosters. Aan het einde van de 17e eeuw verwelkomde het klooster van de engelen (Engelenconvent) negen begijnen. Het herbergt nu het Grey Nuns Museum.

Commentaar