-
-
632 m
366 m
0
4,6
9,1
18,25 km

1 maal bekeken, 1 maal gedownload

in de buurt Hockai, Wallonia (Belgique)

De route start in Hockai waar er ruime parking en horeca is.
Zij die er liever een daguitstap met middagstop in Hockai van maken kunnen de route starten in Solwaster.
--- Francais dessous ---
De route gaat via de zeer bekende vallei van de Hoëgne naar beneden om dan vanaf Solwaster te klimmen naar de hoge venen via het riviertje De Statte. Je passeert de Dolmen van Solwaster, de Rocher de Bilisse en de waterval des Nutons.
Verder via het croix des fiancées, een herinnering aan de twee geliefden die gestorven zijn in een sneeuwstorm niet ver van de baraque Michel toen zij te voet van Jalhay naar Xhoffrai op weg waren om hun huwelijk te regelen. In de jas van de man vonden ze een briefje met "Marie is net gestorven en ik weldra ook".
Heel intrigerend om het dramatische verhaal dat bij de POI beschreven is te lezen bij het monument op een wintermiddag in de sneeuw aan de voet van het kruis.

Vanaf hier volgt de route de Vecquée die in de middeleeuwen door de prinsen-bisschoppen gebruikt werd die naar de abdijen van Stavelot en Malmedy gingen. Het pad ligt op een heuvelkam op 500 meter hoogte.

Vanaf hier staan ook de oude grenspalen tussen België en Pruisen waarvan er een 4-tal gepasseerd worden.
--------------
L'itinéraire commence à Hockai où il y a suffisamment de parking et de restauration.
Ceux qui préfèrent une excursion d'une journée avec un arrêt a midi à Hockai peuvent commencer la route à Solwaster.
Le parcours passe en bas par la fameuse vallée de La Hoëgne, puis monte de Solwaster jusqu'aux hautes fagnes via la rivière La Statte. Vous passez le Dolmen de Solwaster, le Rocher de Bilisse et la cascade des Nutons.
Plus loin, à travers la croix des fiancées, un rappel des deux amants morts dans une tempête de neige non loin de la baraque Michel alors qu'ils étaient sur le chemin de Jalhay à Xhoffrai à pied pour arranger leur mariage. Dans la veste de l'homme, ils ont trouvé un message "Marie vient de mourir et je suis sur le point de mourir".
Très intriguant de lire l'histoire dramatique décrite au POI près du monument un après-midi d'hiver dans la neige au pied de la croix.

D'ici continuer par la route de la Vecquée, qui fut utilisée au Moyen Age par les princes-évêques qui se rendirent aux abbayes de Stavelot et de Malmedy. Le sentier est situé sur une crête à 500 mètres d'altitude.

De là, vous trouverez également les anciens bornes frontières entre la Belgique et la Prusse, dont on en passe 4.
Waypoint

Helling naar Hockai

Via een oude spoorweglijn (nu fietspad) vanuit Francorchamps naar Hockai. Het pad loopt nog even verder door, en komt vóór Francorchamps vanuit Stavelot.

Auteur: isobart
Meer informatie
Waypoint

Hockay

In Hockai kan het vervelend druk zijn, s zomers erg in trek bij de wandelaar en in de winter is het door zijn gunstige ligging zeer geliefd bij de skiërs en langlaufers. U vertoeft hier in het hart van de Hoge Venen, maar het lijkt wel of u in een toendra bent. Hier liggen namelijk 4000 ha vochtige moerassen, heide en veengebieden, met daartussen loofbomen en naaldbossen. De winters zijn er streng en lang, de zomers fris en het is een gebied vol van nevel en mist.
Eind september kan het er al vriezen en tot in april valt er regelmatig sneeuw. Maar het is zeker de moeite waard, want het is een formidabel ecosysteem met een bergvegetatie en een flora die uniek is.
Ook de fauna mag er zijn want de kans dat u er everzwijnen, vossen, herten, reeën, hermelijnen en wezels aantreft is niet denkbeeldig. Ze komen net als Vlaamse gaai, grasmus, klapekster, koekoek, mees, leeuwerik, kuifkievit, valk en buizerd volop voor.

Auteur: mazolenie
Meer informatie
Waypoint

La Hoëgne

Prachtig picknickplekje vlak bij de Pont de la Vecquée.

Auteur: Dirk D.
Meer informatie
Waypoint

Pont de la Vecquée

Geweldige picknickplek en tevens terugkeerpunt.

Auteur: Dirk D.
Meer informatie
Waypoint

Waterval

Langs de Hoëgne vind je talloze pittoreske watervalletjes.

Auteur: Dirk D.
Meer informatie
Waypoint

Hoëgne

Een naar Belgische normen "wilde rivier"

Auteur: Steven Steeman
Meer informatie
Waypoint

Vallei van de Hoëgne

De terugweg verloopt via een hogergelegen pad langswaar je een fenomenaal uitzicht krijgt op de rivier beneden.

Auteur: Dirk D.
Meer informatie
Waypoint

La Hoëgne

De vallei van de Hoëgne in de buurt van Solwaster (Jalhay).

Auteur: Dirk D.
Meer informatie
Waypoint

Roquez

Mapillary Foto-stopplaats

Auteur: Mapillary
Meer informatie
Waypoint

La promenade de la Hoëgne

Waypoint

Roquez

Mapillary Foto-stopplaats

Auteur: Mapillary
Meer informatie
Waypoint

Vallei van de Hoegne

De vallei van de Hoëgne is een oudgediende op enkele minuten van Verviers: het is een romantische, mooie, wilde, avontuurlijke én populaire wandeling die uitstekend onderhouden is met talloze brugjes en mini watervalletjes. En zelf al tijdens de Belle Epoque jaren was de Hoëgne populair bij de rijke adel: dit woeste dal werd toen afgeschilderd als "net zo avontuurlijk als Congo"! Léonard Legras, oud inwoner van Sart, was aan het begin van de 20ste eeuw de promotor van wandelingen in het dal van de Hoëgne. Een gedenkplaat ter herinnering aan Léonard Legras vinden we vlakbij de waterval Léopold II, die in 1899 door Koningin Marie Henriette werd onthuld. De wandelingen in de Hoëgnevallei zijn dan ook zeer gekend.
De wandeling is 7km lang, reken op zo'n 3uur.
Volg de E42 snelweg richting Verviers en Sankt-Vith en neem afrit 9 naar Sart. Dan sla je links af en volg je Rue Roquez tot je een bordje ziet met Passerelle de Belle Heid en de Hoëgne. Hier sla je links af tot je de parking bereikt. Je rijdt eigenlijk door de rivier om hier te geraken!
Vanop de parking volg je het pad dat langs de rivier loopt. Neem gerust de tijd want je passeert enkele mooie watervallen en leuke bruggetjes. Het pad is niet moeillijk en gaat een klein beetje omhoog maar niet al te uitdagend. Je hebt wel goeie wandelschoenen nodig omdat er vaak uitstekende boomwortels zijn en als het regent kan het vrij modderig worden. Er is ook een leuke plaats om wat uit te rusten in de buurt van Cascade de Leopold.
Na zo een 4 km bereik je de Passerelle du Centenaire. Een brug waarbij ze een beetje moeite gedaan hebben om ze leuk te laten uitzien. Hier sla je links af en de eerstvolgende weg opnieuw. Je volgt deze weg tot er links weer een pad naar beneden gaat dat je weer naar de rivier brengt en terug naar de parking.



Meer informatie
Waypoint

Dolmen van Solwaster

De Dolmen van Solwaster is de naam van een pseudo-dolmen ten zuidwesten van het dorpje Solwaster in de Belgische provincie Luik, gelegen in het bosgebied van de Hoge Venen. De dolmen is een enorm blok kwartsiet die voor een deel uitgegraven is. Ze ligt niet ver van de beek de Statte.
In 1887 werd de steen door Théodore Britte ontdekt. De omgeving was toen anders, geen dennenaanplant zoals in het eerste decennium van de 21e eeuw het geval is maar een wilde omgeving die begroeid is met loofhout en varens die alles overwoekerden. De vinder meldde de steen aan onderwijzer Elysée Harroy die een interesse had voor de prehistorie. Door de platte bovenkant en de regelmatige vorm, die bovendien rust op andere stenen, wordt de veronderstelling gewekt dat het zou gaan om een dekplaat en draagstenen van een megalithische dolmen. Samen met een vreemd gegraveerd teken en de oriëntatierichting van de steen werd dat als betekenis gegeven. De steen werd destijds met houwelen te lijf gegaan om te zien hoe die balanceerde op de onderliggende draagstenen.

Auteur: Wikipedia
Meer informatie
Waypoint

Rocher de Bilisse

Waypoint

Statte rivier

De rivier de Statte is één van de mooiste rivieren ontsprongen in het veengebied van Wihonfagne op de Hoge Venen (Hautes-Fagnes) op 580m hoogte. De "Rots van Bilisse", is een loodrechte rots van bijna 50m hoog. De breuk die in de rots zichtbaar is, is het resultaat van opwaartse bewegingen en plooiingen in de aardkorst, die in het geologisch verleden van dit gebied hebben plaats gevonden. In de vallei van de Statte vindt men restanten van de eens onafzichtbare beuken- en eikenbossen. De oevers van de Statte zijn rijk aan mossen en varens. Meer stroomopwaarts, na de bekende waterval van de trollen ("Cascade des Nutons"), is naaldbos aangeplant, vooral op afzettingen met veel hoekige stenen ("pierrier"). Deze afzettingen zijn gevormd aan het einde van de laatste ijstijd, ongeveer 15.000 jaar geleden, door het vloeien van de met water verzadigde dooilaag (gelifluctie). De dolmen, een enorme "tafel" van zandsteen van 3m bij 2m en met een gewicht van 17 ton, werd ontdekt in 1887 en heeft de historici perplex doen staan wat zijn echtheid betreft. Gaat het hier om een dolmen die dateert uit de Keltische tijd? Niets is minder zeker, maar het bleef lange tijd een bijzonderheid en een raadsel. Er bestaan veel legenden rond deze rivier.

Meer informatie
Waypoint

Cascade de Nutons

De rivier de Statte is één van de mooiste rivieren ontsprongen in het veengebied van Wihonfagne op de Hoge Venen (Hautes-Fagnes) op 580m hoogte. De "Rots van Bilisse", is een loodrechte rots van bijna 50m hoog. De breuk die in de rots zichtbaar is, is het resultaat van opwaartse bewegingen en plooiingen in de aardkorst, die in het geologisch verleden van dit gebied hebben plaats gevonden. In de vallei van de Statte vindt men restanten van de eens onafzichtbare beuken- en eikenbossen. De oevers van de Statte zijn rijk aan mossen en varens. Meer stroomopwaarts, na de bekende waterval van de trollen ("Cascade des Nutons"), is naaldbos aangeplant, vooral op afzettingen met veel hoekige stenen ("pierrier"). Deze afzettingen zijn gevormd aan het einde van de laatste ijstijd, ongeveer 15.000 jaar geleden, door het vloeien van de met water verzadigde dooilaag (gelifluctie). De dolmen, een enorme "tafel" van zandsteen van 3m bij 2m en met een gewicht van 17 ton, werd ontdekt in 1887 en heeft de historici perplex doen staan wat zijn echtheid betreft. Gaat het hier om een dolmen die dateert uit de Keltische tijd? Niets is minder zeker, maar het bleef lange tijd een bijzonderheid en een raadsel. Er bestaan veel legenden rond deze rivier.

Meer informatie
Waypoint

Croix de fiancées

Het Kruis der Verloofden staat op minder dan 2 kilometer afstand van de Baraque Michel. Op de achtergrond zie je de grenspaal 151. Het kruis vertelt het dramatische verhaal van twee jonge mensen die verdwaalden in een sneeuwstorm in het veen. Het was de tijd van de Frans-Duitse oorlog. Op 18 januari 1871 werd in Versailles de Duitse koning tot keizer gekroond. Het verhaal gaat over Marie Solheid, dienstmeisje in de hoeve Niezette in het schilderachtige Haloux, nabij Limburg. Ze was geboren op 10 oktober 1846 in Xhoffraix. En ook over Francois Reiff, arbeider aan de Gileppe- stuwdam, geboren in 1829 in Bastogne. Francois woonde in een barak vlakbij zijn werkplek in Béthane. Ze hadden elkaar leren kennen op de kermis in Jalhay en waren al snel verliefd. Ze verloofden zich en besloten te gaan trouwen. Op de winterse zaterdag 21 januari 1871 gingen Marie en haar verloofde Francois naar Xhoffraix waar Marie oorspronkelijk vandaan kwam. Ze moesten er de benodigde documenten voor hun voorgenomen huwelijk ophalen. Ze begonnen rond 9 uur in de ochtend aan hun 20 kilometer lange voettocht. Ze hadden ook de trein via Pepinster naar Francochamps vertrok kunnen nemen en van daaruit per postkoets verder kunnen reizen naar Malmedy. Deze zou hier om 15.30 uur zijn aangekomen en vandaar uit hadden ze via een gemakkelijke wandeling na twee uur Xhoffraix kunnen bereiken. Maar, jong en verliefd als ze waren, kozen ze ervoor te voet te gaan. Onderweg pauzeerden ze in café Mixhe in Jalhay, alvorens te beginnen aan de 12 kilometer lange tocht door de hen toch redelijk bekende venen. De waard en Marie´s broer, die ook in het cafe werkte, probeerden hen nog van hun voornemen te voet te gaan te weerhouden. Maar tevergeefs. Marie zei dat ze als echt meisje uit het veen deze situatie wel meester zou worden. Rond het middaguur verlieten ze Jalhay. Overvallen door een sneeuwstorm en mist verdwaalden ze en Francois moest de uitgeputte Marie achterlaten in de buurt van grenssteen 151 van de Belgisch- Pruisische grens. Op haar jurk droeg Marie een met potlood geschreven briefje waarop stond "Marie vient de mourir et moi je vais le faire". Dit betekent: Marie is net gestorven en ik zal het ook zo doen. Hij ging nog op zoek naar hulp maar haalde het ook niet. De Maries broer begon vanuit Jalhay al op 23 januari met zoekpogingen naar het tweetal, omdat Marie nog niet terug was gekomen. Haar ouders maakten zich in eerste instantie minder zorgen, omdat ze wel van de komst van het stel wisten, maar dachten dat ze vanwege het slechte weer niet zouden komen. Pas door een brief die hen op 25 januari bereikten werden ook zij gealarmeerd. Net op deze dag begon in de Hoge Venen een strenge vorstperiode die gepaard ging met sneeuwval die de lichamen van Francois en Marie bedekte. De zoekpogingen die in de daarop volgende weken werden ondernomen, bleven door de dikke sneeuwlaag, vruchteloos. Zijn lichaam werd begin maart, na het smelten van de eerste sneeuw in het veengebied Bioletes in de buurt van Solwaster teruggevonden. In de Vervierse krant "Le Nouvelliste" stond op 16 maart 1871 te lezen: "Afgelopen maandag, tegen 5 uur ´s avonds, is in de Hoge Venen op ongeveer een mijl van Solwaster, gemeente Sart, het lijk van een onbekende gevonden. De beschrijving luidt: lengte ongeveer 1,60 m, rond gesticht, hoog voorhoofd, grijze ogen, gemiddeld grote neus, kleine mond, ronde kin, blonde haren en blonde snor. Hij droeg een linnen jas, een vlakke viltmuts en een zwarte satijnen broek. Verder droeg hij een hemd uit fijn linnen, een onderjas uit wit-blauw gestreepte katoen en bijna nieuwe, dunne schoenen met veters. Hij droeg een geldbedrag van 24 Franc in verschillende Belgische munten mee. De dood is het gevolg van bevriezing welke waarschijnlijk door oververmoeidheid en uitputting is veroorzaakt. Er zijn geen sporen van geweld gevonden. Waarschijnlijk is het moment van overlijden meer dan zes weken geleden". Reeds de volgende dag stond in dezelfde krant: "Twee maanden geleden, aan de vooravond van zijn huwelijk, is de jongeman met zijn verloofde weggegaan om de benodigde documenten voor het huwelijk te verkrijgen. Vanaf dit ogenblik heeft men geen van beiden meer gezien. Men zegt dat zij uit Pruissen afkomstig is. De justitie is druk doende deze geheimzinnige gebeurtenis op te lossen". Een week later, op 22 maart 1871 vond een Pruisische grenswacht bij de grenscontrole, waarschijnlijk de eerste keer na het smelten van de sneeuw, het lichaam van Marie aan de voet van grenssteen 151. Deze plek, Sart Lerho, ligt op ongeveer twee kilometer van de plek waar men Francois had gevonden. Op haar jurk vond men de door Francois geschreven brief. Op de volgende dag werd ze door pastoor Joseph Heinen in Xhoffraix ten grave gedragen. Op de plek waar Marie werd gevonden staat nu een kruis. Het eerste kruis werd in de zomer van 1871 door Maries vader opgeicht aan de oude weg naar Xhoffraix waar Marie flauwgevallen was. Deze weg werd in die tijd (tot 1877 in ieder geval) nog veel gebruikt. Dus niet nabij grenssteen 151, want langs de grenslijn liep destijds nog geen echte weg. Boeren richten ook een kruis op op de plek waar Francois was gevonden. Dit kruis verviel al snel, evenals het kruis dat Maries vader had opgesteld. Om beide kruisen te vervangen werd in 1893 vlakbij grenspaal 151 een nieuw kruis opgericht, dat ook het jaartal 1893 droeg. Dit leidde al snel tot verwarring en veel mensen dachten dat de gebeurtenissen in dat jaar hadden plaatsgevonden. In 1906 werd het kruis vervangen en kwam in 1931 in het museum van Verviers te staan. Een nieuw kruis werd daarop in 1931 geplaatst door de Touring Club. Tegenwoordig staat er echter weer een nieuw kruis. Nog enkele overwegingen over de dood van de twee verloofden: Francois, niet afkomstig uit de venen, was dus blijkbaar gekleed in zijn zondagse kleding, helemaal niet geschikt voor het Hoge Veen in dit jaargetijde. Hij had geen stevige schoenen, geen halsdoek, geen handschoenen. Ook staat er niets te lezen van een extra voorraad voedsel of een tas waarin ze deze zouden hebben kunnen meegenomen en die bij een dergelijke zware tocht toch dringend noodzakelijk was. Marie, die de venen veel beter moest kennen, is waarschijnlijk niet meteen gestorven, maar eerst flauwgevallen. Omdat Francois de venen helemaal niet kende, maar wel van mening was dat hij zijn verloofde moest redden, dwaalde rond en hoopte hulp te vinden.Hij poogde de weg die ze hadden afgelegd terug te gaan. Hij verdwaalde echter in de hem onbekende woesternij en kwam om het leven. Marie is waarschijnlijk weer bijgekomen na haar flauwvallen en heeft nog geprobeerd om de 1800 meter verderop gelegen Baraque Michel te bereiken. Ze zag de grenspaal met het nummer 151 staan en wist dat ze op weg naar de herberg daarlangs moest lopen. Door de diepe sneeuw strompelde ze ernaartoe, maar werd door de kou en uitputting toen zo getroffen dat ze niet meer verder kon. Ze kon nog de kracht opbrengen haar onderrok uit te trekken en deze als een markering in een struik te hangen. Daarna ging ze tegen de grenspaal zitten met haar gezicht uit de wind. Daar viel ze in slaap om niet meer te ontwaken.

Meer informatie

Opmerkingen