Tijd  4 uur 32 minuten

Coördinaten 541

Geüpload 12 juli 2018

Uitgevoerd juni 2018

-
-
239 m
9 m
0
1,7
3,4
6,86 km

233 maal bekeken, 0 maal gedownload

nabij Portofino Vetta, Liguria (Italia)

Op 3 juni 2018 bezochten we het pittoreske dorp Camogli, gelegen aan de westkant van het schiereiland van Portofino. Ooit was het een slaperig vissersdorpje, zo genoemd vanwege zijn 'Case delle mogli' (vrouwenhuizen), waar de vrouwen woonden terwijl hun mannen op zee gingen vissen.

Slaperig is het tegenwoordig zeker niet meer, in tegendeel, want we vonden er nabij het centrum geen enkel parkeerplaatsje meer! Maar gelukkig is Camogli net zoals de meeste plaatsen aan de Ligurische kust door voetpaden verbonden met naburige dorpen. Je bent wandelaar of je bent het niet, dus besloten we om van het buurdorpje heen en terug naar Camogli te wandelen.

Langs de Via Aurelia reden we weer de heuvels in en namen verderop rechtsaf de Via Franco Molfino naar het gehuchtje San Rocco di Camogli. De weg voert door aangenaam bosrijk gebied naar een parking op ca. 750m voor het dorpje. Verder rijden heeft geen zin, want in de enkele steegjes die San Rocco telt, vindt je vast geen parkeerplaats. De parking is ruim, maar ook voorzien van een ticketautomaat. Koop zeker een ticket, want langs de Ligurische kust heeft de lokale politie een dagtaak aan parkeerbonnen schrijven...

We wandelen over de asfaltweg door het bos naar het dorpje San Rocco. Hooguit 200 inwoners, wat horeca en de voor zo'n klein dorp je nog vrij grote kerk gewijd aan San Rocco di Montpellier, bij ons gekend als Sint-Rochus. Door San Rocco lopen verscheidene wandelpaden. Je zou langs een niet te zware route naar Punta Chiappa en de Batteria kunnen wandelen. Of zelfs naar San Fruttuoso, maar dat zou wel een vrij moeilijke tocht zijn.

Wij hadden onze zinnen echter op Camogli gezet en stapten dan ook het met twee rode bollen gemarkeerde pad op. Van een pad is echter nauwelijks sprake: de route naar Camogli is bijna volledig trappen lopen. Langs zo'n 750 treden gaan we de ruim 200m omlaag naar het stadje aan zee...

We dalen de trappen af tussen muurtjes, langs de tuinen van villa's en van eenvoudige stulpjes en door de lucht geurend naar mirte, laurier en lavendel. Onderaan de trappen lopen we langs het riviertje Torrente Gentile naar de Via San Bartolomeo met de eerste huizen van Camogli.

Aan het kruispunt met rechts een (overvol) parkeerpleintje en links een politiekazerne, gaan we rechtdoor de Via Gio Bono Ferrari in. Voorbij een schooltje en het museum gaan we verder door de Via Garibaldi naar het kleine pleintje Largo Cdte Luigi Simonetti.

Tegen de muur staat "het" symbool van Camogli: de Padella, een van de reuzenpannen waarin tijdens het jaarlijkse Sagra del Pesce (Festival van de Vis) vis gefrituurd werd. Dit bijna 4 meter grote exemplaar werd tot in 1985 gebruikt. Het tegenwoordig gebruikte exemplaar is van roestvrij staal en is zelfs nog iets groter. Weetje: Camogli verbroederde met Ieper en stuurde ooit een delegatie vissers met frituurpan naar de Ieperse kattenfeesten.

De via Garibaldi wordt even een nauw steegje tussen de zes verdiepingen hoge gebouwen en loopt dan breed uit met links zicht op het (drukke) strand en de zee en rechts zien we het stadje met zijn palazzo's met meerdere verdiepingen, geschilderd in de roze, gele en terracotta kleuren, met diepgroene luiken.

Maar kijk wat nauwkeuriger: vele vensters op de verdiepingen zijn niet echt maar zijn op de muren geschilderd. Frontons, luiken, kozijnen, gordijnen, zelfs een kat op een vensterbank zijn op de gevel geschilderd. Alleen de was op de lijnen aan de gevel is echt, denk ik. Vaak is de "trompe l'oeil" immers zo goed geschilder, dat je alles op het eerste zicht voor echt gaat houden!

We wandelen verder naar het haventje, waarvan de (aangelegde) pier verder loopt uit het schiereilandje waarop de Basilica Die Santa Maria Assunta en de resten van het Castello Della Dragonnara staan. Een terrasje doen en wat rondslenteren. Daarna langs dezelfde weg en de honderderen trappen terug omhoog naar San Rocco.
Bar Dai Muagetti Via Mortola, Camogli,
Een vrij grote kerk voor zo'n mini-dorpje met nauwelijks 200 inwoners. Ze is gewijd aan San Rocco di Montpellier, bij ons gekend als Sint-Rochus.
De trap loopt omlaag naar/van Camogli, tussen de muurtjes van de achtuinen van villa's en met overhangend groen dat voor wat schaduw zorgt.
We komen langs de vele in gedempte geel, roze pastel en terracota kleuren geschilderde hoge huizen. Dit huis hier is een mooi voorbeeld van de in deze streek veel toegepaste "trompe l'oeil" architectuur. Kijk eens goed naar het met de pijl aangeduide venster...
Ingezoomd op het huis uit de vorige foto: inderddad, het venster is nep maar vakkundige schilderwerk doet het wel echt lijken! Naar 't schijnt werd dat gedaan omdat de vroegere republiek Genua de huiseigenaars een belasting oplegde, afhankelijk van het aantal vensters in hun huis.
Tussen de vaak 6 verdiepingen hoge huizen. Moeilijk te zeggen welke vensters, frontons enz echt zijn en welke geschilderd... De was is echt (denk ik)
De Sagra del Pesce (Festival van de Vis) in Camogli werd in de loop der jaren een echt evenement. Het festival werd voor het eerst gehouden in 1952 om de patroonheilige van de vissers, San Fortunato, te vieren met een mega-visfrituur en wordt sindsdien elke tweede zondag van mei gehouden. De eerste jaren gebruikte men verschillende kleine pannen, in 1954 werden die allemaal vervangen de reuzenpan die het symbool van het festival werd. De pan die hier langs de straat staat, werd gebruikt tot in 1985. Doormeter 395cm en 1500 kilo zwaar.
Vanop het (smalle) terras van Café Dai Muagett eep prachtig uitzicht over de Golfo Paradisoi
Vreemde naam, maar aangenaam gastvrij cafeetje bij het binnenkomen of verlaten van San Rocco: goed gelegen voor een natje en droogje en de bij de naam passende sanitaire stop voor of na de trappentocht naar Camogli
Parking Camogli, Genoa, ITA

Commentaar