Download

Afstand

14,5 km

Positief hoogteverschil

12 m

Moeilijkheidsgraad

Gemakkelijk

Negatief hoogteverschil

12 m

Max hoogteverschil

18 m

Trailrank

51

Min hoogteverschil

1 m

Route type

Lus

Tijd in beweging

2 uren 45 minuten

Tijd

2 uren 48 minuten

Coördinaten

2502

Geüpload

24 april 2021

Uitgevoerd

april 2021
Wees de eerste die klapt
Delen
-
-
18 m
1 m
14,5 km

54 maal bekeken, 3 maal gedownload

in de buurt Beveren, Flanders (Belgique)

Na een aantal wandeltrips naar de Ardennen zocht ik voor mijn wandeldieet ander voedsel. Een ander landschap was meer dan welkom en dat zocht ik in de Far West van België: Bachten de Kupe. Om zo'n verre verplaatsing te verantwoorden maakte ik er meteen een duo-wandeling van. Ik combineerde twee wandelingen van de website Originele Wandelingen: die van Beveren-aan-de-IJzer en die van Heuvelland. Om het gemakkelijk te maken hebben beide wandelingen quasi dezelfde naam Langs en over de Schreve.

Voor een niet-ingewijdene in alles wat West-Vlaams is zoals mezelf is de Schreve misschien een verwarrende benaming. Een zoekopdracht later brengt me soelaas en leert me dat dit het grensgebied is tussen Frans-Vlaanderen en West-Vlaanderen. Deze wandeling volgt voor een groot stuk het Dode IJzerwandelpad, maar voegt daar nog mooie stukken aan toe. Met zo'n naam is het geen wonder dat de IJzer een centrale rol vertolkt bij deze wandeling.

Beginnen doe ik bij de Sint-Audomaruskerk waar ik in het piepkleine centrum van Beveren-aan-de-IJzer nog net een vrije parkeerplek kan ontdekken naast de weg. Het eerste half uur is ook meteen het laatste half uur van deze wandeling want dit stuk loopt namelijk gemeenschappelijk. Dat is het grootste nadeel van deze wandeling, maar het gaat wel om een mooi stuk over een jaagpad langs de IJzer en het is beslist geen straf om dit twee keer te doen. Opgelet, er staat wel een bord weg in slechte staat en als er in België zo'n bord staat, weet je hoe laat het is.

Aangekomen in Roesbrugge breekt het tweede deel van de wandeling aan waar ik de IJzer nog een tijdje volg. Ik moet zeggen dat mijn keuze voor een ander landschap dan de Ardennen hier een voltreffer is, want ik geniet volop van het mooie landschap in de IJzervallei. Af en toe gaat het via enkele bruggetjes over een aantal beken in een landschap dat één enkele kleur kent: groen. Op de biljartvlakke velden zie je namelijk geen enkele andere kleur en op deze wandeling kom ik amper andere wandelaars tegen.

Bij het verlaten van de IJzer is het tijd voor het derde gedeelte van de wandeling. Nu gaat het van het dorpje Haringe naar Roesbrugge. Bij Haringe staat een opzichtig standbeeld van Karel De Blauwer dat een ode is aan de vroegere smokkelaars die handelswaar smokkelden tussen de Franse en Belgische grens. Dit stuk is wat minder interessant en gaat voornamelijk over veldwegen en verharde wegen die weliswaar rustig zijn. Wat later gaat het terug door een kleine beekvallei. Bij het stappen door het dorpje Roesbrugge viel me wel op hoe statig sommige woningen hier zijn en ook het kleine dorpsplein is een fraai stukje architectuur. Een ideaal moment om even het tweede werk van barmhartigheid uit te voeren (de dorstigen laven), maar dat was nu met de lockdownperiode niet mogelijk.

Het laatste stuk is weer een oude bekende en is het jaagpad naast de IJzer dat ik nu in omgekeerde richting neem. Bij het terug stappen, valt me pas op dat er drie bruggen kort elkaar opvolgen. Daarna moet ik grotendeels het jaagpad opnieuw volgen en in de laatste honderden meters stap ik opnieuw door de wei waar ik een kleine drie uur geleden al eerder ben geweest. Een geslaagd einde voor een mooie wandeling.

Na de Ardennen was ik dus op zoek naar een ander landschap en dat heb ik met deze wandeling zeker gekregen. De IJzervallei was voor mij de perfecte gelegenheid om dit stukje van België te ontdekken aangezien ik hier erg zelden kom. Ik vond het een mooie wandeling, maar ik kan me inbeelden dat het wel aanvoelt als meer van hetzelfde wanneer je voornamelijk wandelingen in Vlaanderen doet.
Kruispunt

Sla hier af naar links langs de muur van huisnummer 32

Waypoint

Jaagpad naast de IJzer

Brug

Een mooie, elipsvormige brug over een beek

Religieuze plek

Kapel in Roesbrugge

Informatiepunt

Hut met informatieborden

Waypoint

Zwijnebeekpad

Brug

Brug over de IJzer

De IJzer (Frans: Yser) is een rivier in West-Vlaanderen (België) en Frans-Vlaanderen (Frankrijk). Het is de kortste van de drie Belgische rivieren die in zee uitmonden (de andere twee zijn de Maas en de Schelde) en de enige rivier die op Belgisch grondgebied in de zee uitmondt; de Schelde en de Maas monden in de zee uit in Nederland. De totale lengte bedraagt 78 kilometer, waarvan 45 in België. De IJzer ligt in de Westhoek. Het gebied tussen de IJzer en de kust, ten westen van de rivier, wordt Bachten de Kupe (achter de kuip) genoemd. De IJzer komt België binnen in het smokkelaarsdorp Haringe en mondt in Nieuwpoort uit in de zee.
Meer

Een kleine plas in de IJzervallei

Monument

Standbeeld van Karel de Blauwer

Gelegen aan de Frans-Belgische grens was Haringe het werkterrein voor smokkelaars, ook wel blauwers genoemd. Het Karel de Blauwermonument eert dit epos, waarbij de bewoners via dit beroep-in-de-rand het harde dagelijkse bestaan probeerden te milderen. Het monument werd gemaakt door Rik Ryon in 1980.
Religieuze plek

Sint-Martinuskerk van Haringe

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Haringe, gelegen aan het Haringeplein. De kerk was van oorsprong afhankelijk van de Abdij van Sint-Augustinus te Terwaan. Vermoedelijk werd na de brand van 1071 een romaans kerkgebouw opgericht. Het betrof een basilicale kruiskerk. De vieringtoren van de huidige kerk is een overblijfsel van dit gebouw. Ook in 1123 en 1297 was er een kerkbrand. Omstreeks 1304 was de kerk weer herbouwd. Na de Beeldenstorm werd de kerk opnieuw ingrijpend herbouwd, en wel van 1591-1600. Zo ontstond een bakstenen laatgotische kerk. Ook werd toen de vieringtoren verhoogd met een klokkenverdieping. In 1853 werd een sacristie aangebouwd. Het betreft een driebeukige hallenkerk met transept. Hoofdkoor en zijkoren hebben elk een driezijdige koorsluiting. De toren is uitgevoerd in ijzerzandsteen. Hij heeft een vierkante plattegrond. Voor het koor bevindt zich een crypte van omstreeks 1000. Het interieur stamt voornamelijk uit de late barok. Twee schilderijen van 1771-1772 werden vervaardigd door Desremaux, en wel: Engelbewaarder begeleidt een kind op zijn weg door het leven en De extase van Theresia van Avila. Uit de 17e eeuw is een kruisafneming, naar een werk van Peter Paul Rubens. In gepolychromeerd hout werd een Christus op de koude steen vervaardigd in 1669. Verdere beelden zijn een Augustinus van Hippo, Catharina van Siena, Thomas van Aquino, Eligius en Nicolaas van Myra (alle 18e-eeuws). Ook een Petrus en een Andreas zijn van omstreeks 1725. Van 1749 is een Dominicus Guzman. Van omstreeks 1700 is een Barbara en een Onze-Lieve-Vrouw van Smarten is van de 18e eeuw. Een Appolonia, een Rochus van Montpellier en een Ambrosius van Milaan zijn van omstreeks 1700. Het hoofdaltaar, gewijd aan Martinus, is van 1758. Het noordelijk zijaltaar, gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans, en het zuidelijk zijaltaar, gewijd aan het Heilig Kruis, zijn van omstreeks 1700. Er zijn twee biechtstoelen van begin 18e eeuw, een communiebank van 1775, koorgestoelte van 1782, deuren (16e en 18e eeuw), balustrade van het doksaal (1778) en doopvont (1778). Het orgel is van 1778, uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl door Lambert-Benoît Van Peteghem.
Foto

Foto

Religieuze plek

Sint-Martinuskerk van Roesbrugge

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Poperinge behorende plaats Roesbrugge, gelegen aan de Tempeliersstraat. Reeds omstreeks 1488 bestond er een kapel op deze plaats. In 1805 werd begonnen met de bouw van een beuk, welke in 1806 werd ingewijd. De parochie van Roesbrugge splitste zich af van die van Haringe. Van 1826-1837 werd verder gegaan met de bouw. De toren werd ontworpen door de Ieperse architect Lernaud. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de kerk beschadigd, en daarna weer hersteld. Het betreft een driebeukige hallenkerk met een zware westtoren, waarvan het portaal in neoclassicistische stijl werd uitgevoerd. De toren heeft vier geledingen. Het hoofdkoor heeft een driezijdige sluiting, de zijkoren hebben een vlakke sluiting. Het kerkmeubilair is voornamelijk 19e-eeuws, deels met neogotische en deels met neoclassicistische kenmerken.

Opmerkingen