-
-
95 m
40 m
0
2,1
4,2
8,36 km

1090 maal bekeken, 7 maal gedownload

nabij Biest, Flemish Region (Belgique)

Vertrek aan het huis van Notaris Bosmans aan de Biest. Hier werd in de tweede helft van de 19e eeuw een heel rijk Romeins graf onder een (verdwenen) tumulus leeggeplunderd. Vlakbij ligt overigens een grote Romeinse villa en pottenbakkers- of glasoven en een volledig onopgegraven Romeins grafveld (op basis van het toponiem Tommeveld).
In 1878 werd dus hier aan de kruising van de Bieststraat en de Varenbergstraat een Romeins brandgraf onder tumulus gevonden.
Een kareelbakker uit Korbeek-Lo, een zekere De Vos, was in 1877 leem aan het steken op een stuk land, gelegen onder Lovenjoel tegen de baan van Korbeek-Lo naar Pellenberg-Lubbeek, waar vroeger een tumulus stond.
De teksten uit die tijd van Galesloot, een gepensioneerd legerofficier die zich naar aloude 19e eeuwse gewoonte bezig hield met amateurarcheologie, vermelden dat De Vos onder het graven op een gracht stuitte die met bakstenen was gevuld. Hij haalde alle bakstenen uit de schuin naar beneden lopende gang in de richting van de grafkamer en de nieuwsgierigheid vuurde zijn ijver nog meer aan. De onderaardse gang kwam van de zijde der oude Romeinse baan en richtte zich in schuine lijn dieper in de grond. Na een aanhoudende arbeid en door zijn werklieden geholpen, die de aarde en de bakstenen wegruimden, kwam de graver in het diepste van de gang op ongeveer 8 meter onder het grondoppervlak. Daar bevond zich een kleine grafkelder, in een harde en vaste aarde uitgehouwen. Op de volkomen gelijke vloer stonden symmetrich gerangschikt volgende voorwerpen:
°een glazen vaas in donkere kleur van 16 cm hoogte en een omtrek van 35 cm,
°een fles van bleker en doorschijnend glas met twee handvatten omgebogen tot een zwanenbek; zij had 22 cm omtrek en iets meer dan 6 cm hoogte.
°een vaas of urn in gebakken aarde van een bruinachtige tint. Zij had 16 cm hoogte op 53 cm omtrek op haar dikste punt. Dit was waarschijnlijk een lijkurn;
°een vaas in gebakken aarde van grijswitachtige kleur, voorzien van een boord en een bek om de vloeistof uit te gieten, een mortarium dus met de vorm van oude melkteilen, een omtrek van 75 cm en een hoogte van 10 cm;
°een schotel in gebakken aarde van dezelfde kleur als de urn;
°een grotere schotel van 74 cm omtrek;
°overblijfsels van een vaas in gebakken aarde welke door overhaasting of onoplettendheid beschadigd werd.
In dit graf werden nochtans geen muntstukken gevonden, die er zeker moeten geweest zijn omdat de dode steeds een muntstuk meekreeg om de veerman te betalen op zijn reis over de wateren van de onderwereld. Men weet dus zeker dat een aantal voorwerpen achtergehouden en verkocht werden. Er waren genoeg rijke gegadigden in de 19e eeuw vermits archeologie bedrijven op dat ogenblik gelijk stond met schattengraven en werd uitgeoefend door de heren van adel. Die hadden alle tijd van de wereld en konden het zich permitteren zich onledig te houden met iets dat ogenschijnlijk nutteloos is, namelijk archeologie.
We gaan verder door het bos omhoog naar de Slijkstraat en vandaar gaat het naar de kerk van Pellenberg, die hoogstwaarscijnlijk ook boven op een Romeins site of grafveld werd gebouwd: bij de restauratie van de muren van de kerk in de jaren 60' werd zowel binnen als buiten heel wat Romeins recuperatiemateriaal aangetroffen. Waarschijnlijk kan je niet in de kerk zelf dus moet je je beperken tot tot het bekijken van enkele Romeinse tegulafragmenten (dakpannen) die op heuphoogte links van de ingang in de opbouw van de westelijke toren werden verwerkt, meteen ook het oudste gedeelte van de kerk (Romaans). Er is eveneens een toponymisch argument: de 'berg' waarop de kerk is gebouwd zou Steenberg heten, een typische toponymische aanduiding voor een Romeinse villa. Anderen zeggen dat de naam Pellenberg afkomstig is van Kapellenberg. Ook hiervan weten we dat soortgelijke toponymen (zoals ook Kapellenveld) verwijzen naar oeroude Romeinse grafvelden waarop in de Frankische tijd een houten) kapelletje werd gebouwd in een poging om oude, heidense kultusplaatsen te christianiseren en heidense elementen in een nieuwe semantische context te gieten. Tenslotte verwijzen we naar August Boschmans, de 103 jaar oud geworden Holsbeekse 'archeoloog van het Hageland' die hier in 1946 bij werken aan de muur van het kerkhof in de sleuf, tussen de overduidelijke brokstukken van Romeinse tegula en imbrices een Romeinse bronzen gesp ontdekte. De vorm van deze gesp was gebaseerd op het veel oudere motief van de Keltische hoorn of trompet, aldus Amand, toenmalig archeoloog van het KMKG in Brussel. De gesp belandde uiteindelijk in het Curtiusmuseum in Luik en ik heb ze nog ooit gezien in het museum M in een tijdelijke tentoonstelling over de streek rond Leuven.
Vanaf de kerk gaan we in de richting van de Herendaalhoeve.
Deze machtige abdijhoeve werd hier in de 13e eeuw gesticht door de Norbertijnen van de abdij van Park Heverlee. De goed onderhouden en bloeiende boerderij is één van de oudste en grootste hoeven van het Hageland.
Zij staat aan de rand van het plateau op 100m hoogte, boven een steile beboste helling, die de Hel heet. Dus een patershoeve boven de hel.
In de velden tegenover de hoeve ter hoogte van de zuidoostelijk aflopende hellingkom, ligt een Romeins site. De plaats heet overigens heel toepasselijk "tichelberg" (van tegula, Romeinse dakpan.
Van hier gaat het naar beneden door het bos en via de oude Lubbeekse baan en een kleine omweg (langs het ziekehuis van Pellenberg)weer naar ons vertrekpunt, de Biest. Links van de weg passeren we, vlakbij het vertrekpunt, de Romeinse villa van de Biest. In het talud van de weg, links, vlakbij het vertrekpunt, kan je soms nog brokstukken van Romeinse dakpannen ontdekken, wat doet vermoeden dat het site oorspronkelijk tot aan de beek liep en dat de weg hoogstwaarschijnlijk posterieur is aan de Romeinse tijd (2e, 3e eeuw).

Commentaar